در تداوم فصل تهی دست...

 

 

دلم دریای موج های وحشت است

قساوت هجرت

                 گلویم را می فشارد

خانه بوی غربت می دهد

مادرم از پدرم بیگانه است.

 

خاطرهء سپید

از خانه پدری با زیربنای عشق

خشت های امید

پنجره های لبخند

دروازه های همیشه باز سلام

دلهای با هم پیوند

            مرا به گریه می آرد.

 

دنبال برگ

دنبال گل

دنبال تن باران خوردهء درخت

                              میان بازوانم

دنبال آب

دنبال خاک

دنبال وزش باد

                            میان گیسوانم

دنبال باغچهء کوچک خانهء ما دق آورده ام.

 

آرزوی دیدار باران

               میان انگورهای تاک

و گفتگو با پرنده

               در دم سحر

مرا به لرزه می آرد.

 

چون پروانه ایکه او را با سنجاق

به کتابچه یی کهنه خاطرات مصلوب نموده باشند

بال های خشک روزم

بر سطور خاطره های بهاری ذهنم

                                            پرپر می زند.

 

تداوم فصل تهی دست

فصل تکرار

گلوی سرچشمهء زلال دلم را

که به چهارفصل جاری

به شگوفه

        به میوه

          به برگ های زرد ریخته

                           به برف های نقره

                                           معتاد است،

                                                 می فشارد.

 

قرن پا برجای آتش و عرق و عطش

آرزوی شگفتن هر جوانه را در بطن اندیشه ام

                                             می خشکاند.

 

هیچگاه چنین با خاک بیگانه

با آفتاب دشمن نبوده ام

هیچگاه چنین محتاج وطن نبوده ام!

 

1372/پشاور

 

 

شعر و طرح ادبی             صفحهء نخست / پروين پژواك                بالای صفحه

Copyright Hozhaber.com, October 2007